Przedwczoraj postanowiłam podzielić się ze światem swoją twórczością i na początek umieścić ją na blogu. Cukierki i landrynki - bo tak brzmi pierwszy i nieoficjalny tytuł opowieści - zaczęłam pisać na poprzednich wakacjach. Mam nadzieję, że znajdzie się choć jedna osoba, której się to spodoba.
Rozdział I
Byli przyjaciółmi już od kilku miesięcy, lecz oboje wiedzieli, że łączy ich coś więcej. Mimo to, nigdy nie zostali parą. Może było im tak dobrze, a może po prostu tego nie chcieli, lecz na parę i tak wyglądali. Spojrzenia, uśmiechy i gesty czyniły z nich zakochanych. Aż któregoś dnia wszystko się zmieniło.
To już kolejny morderczy dzień. Sprawdziany, odpytywanie i egzaminy… pod koniec półrocza można zwariować. Obydwoje mieli wielkie plany na przyszłość, ona jako światowej sławy archeolog, a on w roli szanowanego aktora teatralnego. Nic dziwnego więc, że wymagali od siebie najwięcej. Jednak zawsze dobrze się bawili w swoim towarzystwie. Posyłane co chwilę spojrzenia i uśmiechy pomagały im przetrwać. Ale właśnie tego dnia ich oczy się nie spotkały. On się nie odzywał. Ona milczała.
Tak było przez tydzień. W końcu przełamała się, by oddać mu dawno już pożyczoną płytę. Wziął. Nic nie powiedział.
Któregoś dnia rozmawiał z mamą:
- Powiedz jej. To mądra dziewczyna, na pewno zrozumie.
- A jeśli nie? – wciąż miał wątpliwości. Od prawie dwóch tygodni unikał jej jak ognia, bo bał się, że ona go znienawidzi. Niepotrzebnie.
- Hej, spieszysz się? – zagadała w końcu, po długiej bitwie z myślami, gdy wychodzili ze szkoły.
- Nie. Idę tylko do domu – odpowiedział smutnym głosem.
- Co się z nami stało? – zapytała po kilku ciągnących się w nieskończoność minutach ciszy – Chyba się nie obraziłeś?
- Nie, tylko jest taka sprawa… - zaczął i opowiedział jej całą historię. Mówił i mówił, a ona ze spokojem słuchała strasznych dla nich wieści. Z każdym kolejnym słowem w jej sercu rodziła się większa pustka i większy lęk o przyszłość, ale jej mina była niewzruszona. „Nie rozpłaczę się… nie teraz” – myślała. Gdy skończył próbowała odpowiedzieć, lecz za każdym razem głos zatrzymywał się w gardle. W końcu odezwała się:
- Dlaczego wcześniej nie powiedziałeś? – milczał – Jesteś i zawsze będziesz moim najlepszym przyjacielem. Przecież wiem, że to nie twoja wina. I całkowicie cię popieram, to nie miałoby sensu – i odeszła. Nie tego się spodziewał. Sądził, a nawet miał nadzieję, że ona się rozpłacze. Albo chociaż zaszklą się jej oczy. Że będzie na niego krzyczała i powie, że nie chce go więcej widzieć. A była twarda. Nieugięta. Tak, jakby jej oznajmiono, że z drzew spadają liście. Takie zachowanie znacznie utrudniło mu sytuację. Gdyby się na niego obraziła, mógłby sądzić, że i tak nigdy nic by z tego nie wyszło. Gdyby się rozpłakała, przytuliłby ją i czekał, aż magiczna siła sprawi, że znów będzie dobrze. Gdyby zadawała pytania, uznałby, że chciałaby to zmienić, wiedzieć, czy jest inne wyjście. Ale takiej wersji wydarzeń nie przewidział. Znał ją bardzo dobrze, niemalże na pamięć. Mógłby sporządzić rysunki wszystkich jej min, z opisami uczuć, jakie im towarzyszą, ale tej miny jeszcze nie widział. Nie miał więc pojęcia, co mogła symbolizować. A symbolizowała ból.
Ogromny, nieopisany ból przeradzał się w czarną dziurę. Czarna dziura pochłaniała jej biedne, małe serce i wszystko co w nim było, pozostawiając pustkę. Jest ona czymś tak strasznym, że nie sposób sobie tego wyobrazić. Jakie jest to uczucie, wiedzą tylko ci, których los ukarał, nie wiadomo za co, takim właśnie przerażającym bólem. Pustki niestety nie można zniszczyć, bo nie można unicestwić niczego. Nic można zapełnić tylko czymś. Coś, co zapełniłoby ją na dobre to miłość, na którą teraz nie miała nadziei. Szła, a łzy same cisnęły jej się do oczu. Jeszcze raz przypominała sobie jego słowa. To niemożliwe – tylko to była w stanie myśleć. Było jej źle. Chciała się obudzić i usłyszeć od mamy ciepłe słowa: „spokojnie kochanie, to tylko zły sen”. Wiedziała jednak, że to nie nastąpi, bo to jawa, nie sen. Zresztą mama nie mówiła tak od bardzo dawna. Przecież była już za stara, żeby przejmować się snami. Weszła do autobusu. Zdawała się nie zauważać tłumu ludzi. Oni i tak nie mieli znaczenia. Każde z nich miało swoją historię, mniej lub bardziej smutną. Wielu cierpiało, ale każdy inaczej, więc jej i tak nikt by nie zrozumiał. Przypomniała jej się rymowanka, którą kiedyś gdzieś usłyszała: „czas obudzić się ze snu, rzeczywistości stawić czoła znów i choć zrozumieć nie umiesz tego, co się stało, to widocznie tak być musiało”. Tylko dlaczego?!
- I co, jak to przyjęła? – dopytywała się matka.
- Nijak. Tak, jakby było jej to obojętne. A może nie. Raczej jakby chciała mi pokazać, jaka jest silna. Powiedziała, że rozumie wszystko i poszła sobie. Tak po prostu.
- Powinieneś się cieszyć. Przecież bałeś się, że ją zranisz, a być może ona była na to psychicznie przygotowana. Swoją drogą… od architektury daleko do filozofii, ale myślę, że jeśli ona chciała komuś pokazać, jak jest wytrzymała, to tylko sobie.
- Może. Tylko, że ona zawsze była taka wrażliwa i uczuciowa. A dziś jak głaz. Wielki, zimny i twardy kamień – podsumował. Znów zaczął się zastanawiać: może tak jest lepiej? tak będziemy szczęśliwsi? będziemy bardziej twardo stąpać po ziemi? Nie. Dobrze wiedział, że to nie prawda, że tak jest dużo gorzej. Ale część jego wierzyła w te brednie i to mu pasowało. Może uda się zapomnieć? Nie – zaraz zganił swoje myśli – takich ludzi się nie zapomina. Zwłaszcza, jeśli coś się do nich czuje.
Obudziła się w środku nocy. Dudniło jej w głowie. Nie bardzo wiedziała, czy to wszystko stało się naprawdę czy też może jest jednym wielkim koszmarem sennym. Ale zaraz, jeszcze nic się nie stało. To, co najgorsze, dopiero nastąpi – pomyślała w duchu. Nie wiedziała jak zachować się w takiej sytuacji. Nie wiedziała czy będzie w stanie to znieść. Bijąc się z myślami zasnęła. Rano było jeszcze gorzej.
- Mamooo! – chciała krzyknąć, ale z jej gardła wydobył się tylko cichy skrzek. Na szczęście mama była blisko.
- Tak? Wszystko w porządku? – zapytała z troską.
- Źle się czuję. Mam gorączkę? – matka dotknęła jej czoła i od razu cofnęła rękę.
- Oj tak, i to wysoką. Zostajesz dziś w domu – zarządziła.
„Świetnie” – powiedziała dziewczyna już tylko w myślach. Nie żeby specjalnie lubiła chodzić do szkoły. Przerażała ją wizja spędzenia całego dnia w łóżku, a to dlatego, że będzie leżeć i myśleć… Myśleć o NIM i o tym co jej powiedział. To będzie straszne.
Przypomniał jej się sen jaki dzisiaj miała. Jej ukochany przyjaciel ucieka przed nią. Ona goni go, ale ciągle jest bardzo daleko. W końcu całkowicie traci go z pola widzenia i zostaje całkiem sama na wielkim pustkowiu. To było okropne.
- Chyba pójdę do psychiatry – szepnęła sama do siebie i nakryła się kołdrą po uszy.
- Jak to nie przyszła?! – stał i wpatrywał się z szeroko otwartymi oczami w jej najlepszą przyjaciółkę.
- Normalnie. Przysłała sms-a: „Jesteś dobra z bioli, więc powiedz: czy można zachorować w nieszczęścia? Nie będzie mnie w szkole. Całusy”.
- I co jej odpowiedziałaś…? – zapytał coraz bardziej się martwiąc.
- Że to możliwe a nawet potwierdzone naukowo. Brak hormonów szczęścia ma negatywny wpływ na wydzielanie… - zaczęła swój wykład.
- No dobra, dobra, mniejsza o to. Napisała co to za nieszczęście?
- Nie. Ale jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o… faceta – i popatrzyła na niego bardzo znacząco.
Już kilka godzin przewracała się z boku na bok. W końcu wstała, wzięła stary zeszyt i napisała w nim co ją martwi.
Od trzeciej klasy podstawówki nie pisałam pamiętnika, ale od tamtego czasu nic szczególnego się nie działo. Już nic nie rozumiem. Wiele razy się zakochiwałam. Bywało lepiej lub gorzej, ale zawsze przychodził koniec, który dobrze znosiłam. Teraz jest inaczej. Dlaczego? Pewnie dlatego, że on jest inny, a ja bardziej dorosła. Cudownie się przy nim czułam i myślałam, że tak będzie już na zawsze. Do wczoraj. Po tym, co właśnie wczoraj mi powiedział, czuję się, jakby zabrał mi coś bardzo cennego. Nie wiem, jak sobie z tym poradzę.
Zamknęła pamiętnik i tym razem na poważnie pomyślała o wizycie u psychiatry.
Nie było jej w szkole już trzeci dzień. Nie wytrzymał tego. Ciągle dręczyły go wyrzuty sumienia, że to przez niego nie ma jej w szkole, że to on jest tym nieszczęściem. Zadzwonił do niej na którejś z przerw:
- Halo? – odebrała ochrypłym głosem.
- To ty? Co się stało z twoim głosem?
- Ja. A kto ma być? Po prostu choruję.
- Chciałem się tylko dowiedzieć, czy wszystko w porządku?
- Nie – rzuciła krótko i bez ogródek.
- Co się stało? – zaniepokoił się – Albo wiesz co? Przyjadę do ciebie i wszystko mi opowiesz. Będę za dwadzieścia minut, dobrze? – i nie czekając na odpowiedź rozłączył się, po czym nie zważając na zaczynającą się właśnie fizykę, pognał na przystanek.
Spotkał ją przed bramą.
- Ej, jesteś chora, nie powinnaś wychodzić!
- Daj spokój, nie umrę od tego – znów przybrała ten lodowaty ton, jakim mówiła do niego kilka dni temu.
- To skoro już wyszłaś, może pójdziemy do parku albo gdzieś? – zaproponował.
- Zdecydowanie park – powiedziała już normalnym głosem, a on bardzo się ucieszył słysząc ukochany, zaczepny ton.
Usiedli na swoim ulubionym pniu ściętego drzewa. Często tu przychodzili i lubili to miejsce. Właśnie tutaj pierwszy raz spojrzeli sobie w oczy i dotknęli swoich dłoni. Na tym pniaku było wiele ich wspólnych wspomnień. Ona, gdy tylko poczuła dłonią korę starego drzewa, uwierzyła, że może znów będzie jak dawniej, a on doznał nieodpartej chęci, by ona już na zawsze pozostała jedną z dwóch najważniejszych kobiet w jego życiu. Przez chwilę w milczeniu cieszyli się swoją obecnością, aż w końcu zapytał:
- No to co się stało?
- Nie wiem. Nie mogę nad sobą zapanować. Wiem, że nie masz na to wpływu. Wiem, że tak naprawdę łączy nas tylko przyjaźń, więc nie możesz użyć mnie jako argumentu by zostać…, ale będę tęsknić. Okropnie tęsknić.
- Tak, ja też będę tęsknić. Od dawna chciałem ci powiedzieć, że jesteś dla mnie kimś bardzo szczególnym. Kimś więcej niż przyjaciółką.
Wtedy ona rozpłakała się. On patrzył na nią, a niewidzialna siła kazała mu jej nie pocieszać. Chciał ją przytulić, ale nawet nie musiał. Ona sama rzuciła mu się na szyję. On nie zauważył nawet kiedy ją pocałował. Zdał sobie sprawę, że to ich ostatnie spotkanie. Pierwszy i ostatni pocałunek. Łza zakręciła mu się w oku. Zrozumiał, że ją kocha i że pod żadnym pozorem nie chce jej opuszczać. Czuł przeszywający ból, czuł się jakby stracił to, co najlepsze, zanim na dobre się zaczęło. W sercu nie mieściło się teraz już nic oprócz nieopisanej miłości i żalu… A ona? Odczuwała dokładnie to samo.
Dalsza część już niedługo;)
Dzięki za uwagę.